دانشمندان راه حلی عملی برای مشکل فزاینده انباشت زباله در مدار زمین ارائه کرده اند.

این ماهواره سپس یک کیت پیشراننده را به زباله وصل و آن را راهی جو می کند تا نابود شود.

نویسندگان مقاله در تشریح این طرح در نشریه "آکتا آستروناتیکا" می گویند که به این ترتیب می توان با هزینه نه چندان زیاد سالانه پنج تا ده عدد از این اشیاء را پاکسازی کرد.

انباشت زباله در فضای اطراف زمین مشکلی با ابعاد فوق العاده است؛ بیش از ۱۷ هزار شی به قطر ۱۰ سانتی متر یا بیشتر در مدارهای پایینی اطراف زمین پراکنده است. اما مشکل بالقوه بزرگتر این است که هر یک از بزرگترین زباله ها می تواند به هزار قطعه کوچک تبدیل شود.

مارکو کاسترونووو، محقق سازمان فضایی ایتالیا نویسنده اصلی این مقاله گفت: "به نظر ما این مشکل خیلی چالش بزرگی است و خیلی هم عاجل است."

او به بی بی سی گفت: "وقت عمل کردن همین حالاست؛ هرچه زمان بیشتری بگذرد باید قطعات بیشتر و بیشتری را جمع آوری کنیم."

چین در سال ۲۰۰۷ یک سیستم ضدماهواره را به نمایش گذاشت و به وسیله آن یکی از ماهواره های از کار افتاده خود را هدف گرفت. حاصل آن برخورد، ایجاد دو هزار تکه زباله اضافه در فضا بود. اخیرا برخورد ماهواره های آمریکایی و روسی باعث ایجاد زباله های بیشتر شد.

بیم آن می رود که نوعی واکنش زنجیره ای به وجود آید، که در نهایت باعث ایجاد توده هایی از زباله ها شود و بخش های وسیعی از مدارهای پایینی را غیر قابل استفاده کند.

این زباله ها نه تنها خطری برای سایر ماهواره ها در مدار زمین، بلکه همچنین برای ایستگاه بین المللی فضایی و ماموریت های انسانی در فضاست.

تحقیقات تازه بیش از ۶۰ شیء را در ارتفاع ۸۵۰ کیلومتری شناسایی کرده است که دو سوم آنها هریک بیش از سه تن وزن دارند - و بسیاری از آنها با سرعت تقریبا ۷.۵ کیلومتر در ثانیه حرکت می کنند. بیشتر این اشیای تهدید کننده، بدنه موشک ها هستند و دکتر کاسترانووو می گوید که تلاش برای پاکسازی باید از آنها شروع شود.

او گفت: "از نقطه نظر سیاسی دشوار است؛ بسیاری از این اشیا به کشورهایی تعلق دارد که مایل به همکاری نیستند یا اجازه دسترسی به این اشیا را نمی دهند حتی اگر در پایان عمر مفید خود باشند، و هیچ مقررات بین المللی درباره اینکه چه کسی باید اشیای باقی مانده در فضا را جمع کند وجود ندارد."

"اگر بر بدنه موشک ها - که تجهیزات حساسی روی آنها نیست - تمرکز کنیم نباید مشکلی در گرفتن اجازه از صاحب آنها برای پاکسازی شان داشته باشیم. و شکی نیست که اینها دیگر کاربردی ندارد."

دکتر کاسترانووو طرحی را پیشنهاد می کند که براساس آن ماهواره های کوچک برای ماموریت های هفت ساله مستقر شوند و هر کدام مجهز به دو بازوی روبوتیک باشند: یکی برای گرفتن و نگاهداشتن بدنه موشک یا ماهواره از کار افتاده و دیگری برای وصل کردن یک موتور یونی که زباله را از مدار خارج کند.

این ماهواره ها سپس زباله ها را رها خواهند کرد و به سراغ تکه زباله بعدی خواهند رفت تا سالانه پنج تا ده زباله بزرگ را جمع کنند.

استوارت ایوز، مهندس ارشد شرکت "فناوری ماهواره ای سوری" گفت: "عملیات نزدیک شدن و مانور که اینجا صحبت آن شده آسان نیست، اما فناوری کم کم به این مرحله می رسد؛ این ایده که بروید و خود را به چیزی در مدار بچسبانید اعتبار بیشتری پیدا می کند."

"انواع طرح ها پیشنهاد شده است... که واقعا در این مقطع در حد علمی تخیلی است. اما راه حل تازه خیلی عملی تر است."

با این حال دکتر کاسترانووو گفت که مشکل بزرگتر ممکن است سیاسی باشد، چرا که هر راه حلی باید بکوشد نشان دهد که تنها هدفش نشانه گرفتن زباله فضایی است.

او افزود: "این نوع رویکرد ممکن است تهدیدی برای سیستم های فعال تلقی شود؛ اگر شما می توانید در فضا به سراغ شیئی بروید و آن را پایین بکشید، هیچ چیزی مانع این نخواهد بود که سراغ ماهواره ای فعال بروید و آن را پایین بکشید، بنابراین موضوعی حساس است."